Do przeczytania książki Danuty Wałęsowej przede wszystkim zmotywowały mnie krytyczne blogowe notki i komentarze. Ciekawa byłam, na ile się potwierdzą w moim odbiorze. Rewelacji literackich się nie spodziewałam, spodziewałam się raczej konfrontacji z własnymi wspomnieniami z okresu lat 80-tych z pozycji zapracowanej żony i matki.

Zaczęłam czytać i... wsiąkłam z uszami! Książka dosłownie mnie zauroczyła!

Nie będę omawiać treści, bo być może są jeszcze chętni do czytania, więc nie chciałabym im odbierać przyjemności indywidualnego zapoznawania się z książką. Wymienię tylko to, co według mnie jest pozytywem:

-odnoszę wrażenie, że książka jest szczera i prawdziwa, że nie ma w niej koloryzowania i przekłamań,

-przybliża sytuacje i problemy z życia rodziny Wałęsów, z których nie zdawałam sobie sprawy, choć teoretycznie powinnam mieć ich świadomość,

-nie unika tematów trudnych,

-zawiera przemyślane oceny osób, sytuacji i wydarzeń- w moim odbiorze odważne i dojrzałe, choć nie wszystkie z nich podzielam,

-przekaz jest barwny i plastyczny.

Reasumując: książka potwierdziła mi mało ciekawy obraz Wodza, choć jestem przekonana, że nie taka była jej intencja. Pokazała mi też w nowym świetle Wałęsową, o której zawsze myślałam z dużą sympatią, choć ze wstydem przyznaję, stereotypowo i dość krytycznie.

Jestem pełna uznania dla pani Danusi. Podziwiam jej odwagę i bezkompromisowość, przy jednoczesnej wielkiej skromności. Wałęsie cała suma życiowych doświadczeń niewiele dała, pozostał taki sam jak zawsze był- egotyczny i zapatrzony w siebie. Jest prosty a zadufany i - całkowicie niereformowalny. Jego żona nieprawdopodobnie się rozwinęła i bardzo dojrzała intelektualnie i emocjonalnie, czego najlepszym dowodem jest jej książka. Przeczytałam z dużym zainteresowaniem i niniejszym wyrażam duży szacunek za całokształt! Wielkie brawo, pani Danuto!