W porównaniu z poprzednimi temperaturami tej zimy dzisiejszy dzień był dość mroźny. Uwaga o tyle ma znaczenie, że wyostrzy spojrzenie na zaistniałą sytuację.

Autobus już był przepełniony, ale ostatnie wolne miejsca jeszcze były. Niby małe dziecko spokojnie mogłoby usiąść na kolanach mamy, ale nie miałam odwagi o to poprosić /mimo, że minęło sporo czasu, doskonale pamiętam, jaka to udręka wybierać się dokądkolwiek z maluchem środkami państwowej komunikacji/. Podeszłam do młodziana rozpartego leniwie na siedzeniu, zatopionego w muzyce. Na siedzeniu obok leżał jego plecak i kurtka.- Można?- zapytałam grzecznie acz stanowczo. Spojrzał na mnie z takim zdziwieniem, jakbym co najmniej chciała mu usiąść na kolanach, ale jednak po pewnym namyśle zwolnił mi miejsce koło siebie. Po chwili wszystkie miejsca były już zajęte, tak że gdy do autobusu wsiadła młoda kobieta z może 4-letnim chłopczykiem, mogła jedynie liczyć na grzeczność i życzliwość współpasażerów.

W tym miejscu dygresja.

Całe życie zrywałam się na równe nogi, gdy wsiadała ciężarna, inwalida, matka z dzieckiem itp., powiedziałabym, że to był odruch. Od dłuższego czasu ustępuję miejsca w zupełnie sporadycznych wypadkach, gdy wsiada kompletnie siwiuteńki staruszeczek bądź staruszeczka a nikt młodszy ode mnie nie kwapi się do zaproponowania swojego miejsca siedzącego. I nie jest to wynik mojej znieczulicy, po prostu w którymś momencie dotarło do mnie, że znalazłam się w takim przedziale wiekowym, że nie ja ustępuję a mnie można ustąpić, tak więc jeśli jest coś wolnego, to siadam i nie zawracam sobie głowy, że obok mnie stoi ktoś starszy /niewykluczone, że może być młodszy ode mnie, w końcu w dowód nie zaglądam!/. Tak więc, wracając do poprzedniego wątku, siedziałam i spokojnie obserwowałam rozgrywającą się scenę.

Kobieta, z widocznym niezadowoleniem, omiotła wzrokiem pozajmowane miejsca i zatrzymała się, jakby na coś czekając. Chętnych chwilowo nie było.- Ja chcę usiąść!- zgłosił zapotrzebowanie chłopczyk. -Siadaj na schodkach!- zarządziła i posadziła go na podłodze  naprzeciwko środkowych drzwi autobusu. Zrobiło się z lekka niezręcznie, więc młoda dziewczyna wstała:- Proszę, niech pani siądzie z tym dzieckiem!- Bez odzewu. Kobieta kompletnie zignorowała propozycję, po czym ostentacyjnie usadowiła się na tych schodkach koło synka. Sytuacja zrobiła się groteskowa: matka z dzieckiem  siedziała na podłodze, dziewczyna stała w przejściu, nie bardzo wiedziała, jak się ma zachować, fotel był wolny! Ktoś nie wytrzymał:- Niech pani siada, skoro ta pani nie chce.- Nie wiem, może ta pani się zdecyduje.- odpowiedziała dziewczyna. Pani zareagowała dłuższym monologiem, że są młodzi mężczyźni, którzy z pewnością mają żony i dzieci i że to od nich należy pewnych rzeczy wymagać! Następnie zgłosiła pretensję do kierowcy, że nie poinformował o braku wolnych miejsc, żeby człowiek mógł dokonać wyboru, czy chce jechać w TAKICH warunkach, czy woli poczekać na następny autobus /w tym miejscu przypominam, że był spory mróz!!/. Następnie wzięła dziecko na kolana. Chłopczyk usnął. Dziewczyna po jakimś czasie z powrotem zajęła wolne miejsce.

Przyznam, że rozbawił mnie ten incydent i to tym bardziej, że czterokrotnie była możliwość zajęcia normalnego wygodnego miejsca a uparte babsko wciąż siedziało na schodkach autobusu  demonstrując oburzone niezadowolenie. Co osiągnęła? Nic - poza brakiem zrozumienia u pasażerów, ewidentną niewygodą i ewentualnym przeziębieniem dziecka, bo od drzwi ciągnęło chłodem. I o co jej właściwie chodziło: że miejsca ustąpiła jej młoda dziewczyna a nie młody mężczyzna??

Po raz pierwszy spotkałam się z tak absurdalną i kompletnie dla mnie niezrozumiałą sytuacją.